Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kronika Ptaka Nakręcacza. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kronika Ptaka Nakręcacza. Pokaż wszystkie posty

piątek, 9 września 2011

Kafka w Rey Banach, czyli Haruki Murakami, mój ulubiony postmodernista...

W roku 1933 Breton i Eluard w piśmie surrealistów Minotaur opublikowali ankietę składającą się z zaledwie dwu pytań.


1. Jakie było spotkanie kapitalne w pani/pana życiu?
2. Do jakiego stopnia spotkanie to wywarło lub wywiera na pani/panu jeszcze wrażenie czegoś przypadkowego, czegoś koniecznego?

Każdy z bohaterów prozy Murakamiego mógłby wziąć udział w takiej ankiecie, udzielając szalenie intrygujących odpowiedzi. Moją pierwszą książką M. była sztandarowa dla tego autora Kronika ptaka nakręcacza. Bohater, zwykły zjadacz chleba, żyjący sobie anonimowo gdzieś w jednej z wielkich japońskich aglomeracji, traci kota. Z kotami już tak jest, że chodzą własnymi ścieżkami. Ale potem odchodzi żona. Nie, nie odchodzi; ona jest stracona... Przez pierwsze sto stron powieść nabiera rozpędu jak śnieżna kula, biorąc rozpęd, by ostatecznie rzucić się na czytelnika i wciągnąć go w ten ni to realny, ni to surrealistyczny świat.
Bohater większości powieści Murakamiego to everymen, poukładany, umiejący (i lubiący) sprzątać i gotować, ubrany niezbyt przesadnie, ale markowo, przeważnie bez pracy, albo pracujący w wolnym zawodzie. To samo tyczy się kobiet. Ciężko lubić czy nie lubić jego postaci; raczej można się z nimi utożsamiać (są bardzo ludzkie, dobrze nakreślone). Zawsze obecna jest muzyka klasyczna, i to w wysmakowanej formie. Nastolatki w jego książkach mają własne zdanie i dziwnym zrządzeniem nie chodzą do szkoły. Koty gadają (Kafka nad morzem), hotele znikają, pojawiają się podejrzani profesorowie (Koniec świata i Hard Boiled Wonderland), lub dodatkowy księżyc (1Q84), a punktem wyjścia jest egzystencjalna pustka. Mówię egzystencjalna, bo mam na myśli raczej nagły brak, taki jak zniknięcie kota, żony, dziewczyny (Tańcz, tańcz, tańcz)
A całość polana jest turpistycznym sosem rodem z Topora - makabryczny opis obdzierania ze skóry żołnierza w czasie II wojny światowej, zjadanie kocich serc, by posiąść ich duszę i zrobić z nich flet, etc.
W jednym z wywiadów Murakami tak mówi o swoim pisarstwie:
Mówię o sobie, bo siebie znam. Wiem tylko, że w kolejnych książkach zanurzałem się coraz bardziej we własną psychikę. Aby poznać się lepiej, schodzę coraz niżej i niżej na dno studni. W sensie przenośnym, oczywiście. Lubię też obalać mury, pokonywać je. Zajrzeć na drugą stronę i trochę powęszyć. A potem wracam. Na tym polega pisanie powieści. Poszukiwanie ciemnych stron własnego ja, rzeczy, których o sobie nie wiemy. Jeśli ktoś potrafi przekraczać te granice, może wzbudzić zainteresowanie mieszkańców Afryki albo Azji. Ale to wymaga odwagi i pokonania muru, granicy, wobec której czujesz się samotny i bezbronny. Gdy już znajdziesz się po drugiej stronie, możesz być innym człowiekiem. Bardziej wolnym. Staram się, by w moich powieściach nie zabrakło takich doświadczeń.
Być może stąd w każdej powieści autor zdrowo popuszcza wodze fantazji aż do granicy snu, nie popadając przy tym w śmieszność.
Do tej pory przeczytałam (pożarłam!!!):


Polecam ponadto artykuł J. Zachnika oraz wywiad z polską tłumaczką na blogu Lekturki.

Oryginalny post znajdziesz na stronie http://sprawydomowe.blogspot.com

wtorek, 31 maja 2011

Ptak nakręcacz nakręca sprężynę świata.

„Kronika ptaka nakręcacza” to druga powieść Haruki Murakami’ego, którą czytałam. Krytycy oceniają ją jako największe osiągnięcie autora, a w roku 1996 autora uhonorowano nagrodą literacką – czy słusznie?
Toru Okada traci pracę. Zaczyna zajmować się domem. Gdy ucieka kot, bohater wyrusza na jego poszukiwania podczas których styka się z różnymi osobistościami… Jednak później niespodziewanie odchodzi od niego żona. Wszystkie zwykłe dramaty są opisane zupełnie innym, rozwlekłym, szczegółowym stylem niż minimalistyczny język „Kafki nad morzem”.
W „Kronice…” przeplata się świat współczesny, z tym z czasów wojny, osobistych historii poszczególnych bohaterów. Obraz rzeczywistości otrzymujemy z kilku stron – wycinków gazet, rozmów, informacji w telewizji, listów, snów. Tyle historii, tyle opowiadań, które mniej lub bardziej łączą się z główną akcją. A to wszystko z dużą ilością fantastyki.

wtorek, 12 kwietnia 2011

"Kronika Ptaka Nakręcacza"



Wyzwanie “Haruki Murakami” nie tylko daje mi możliwość spędzenia roku z szanowanym powszechnie autorem, ale I pozwala na moje pierwsze spotkanie z literaturą japońską. Właściwie nigdy nie interesował mnie orient. Jeśli już miałabym gdzieś w tamte strony jechać to raczej do Indii, niż do Japonii, mimo powszechnego, niezaprzeczalnego faktu, że Japonia ma ciekawą historię i kulturę. Ponoć Murakami fascynuje się zachodem. Dziwny paradoks, zawsze interesuje nas bardziej to, co nie jest nasze.

"Kronika ptaka nakręcacza" to przedziwna książka podzielona na trzy poszczególne księgi, pomiędzy którymi nie ma za dużej różnicy czasowej. O czym jest? Kiedy czytałam ją w pracy i ludzie pytali o to, zazwyczaj odpowiadałam, że ciężko jest powiedzieć, dopóki jej nie skończę. Teraz, kiedy już to się stało, dalej ciężko jest mówi o akcji w tej książce. Leży, gdzieś ona na granicy snu, jawy, rzeczywistości i absurdu. Nie takiego absurdu, jak u Rankina, lecz jednak ciężko jest znaleźć na to inne słowo. Głównym bohaterem jest Toru Okada i nigdy przez nikogo nie widziany ptak nakręcacz. Pierwszy z nich, dopiero co rzucił pracę w kancelarii prawniczej i plany studiowania prawa. Jego żona popiera jego decyzję, pracuje w redakcji i zarabia wystarczająco na ich dwóch. Toru całymi dniami zajmuje się domem, książkami, spacerami. Drugi wydaje tylko dźwięki, przypominające nakręcanie sprężyny. W pewnym momencie, gdzieś między tymi bohaterami zaciera się granica i stają się jednym głównym bohaterem. [czytaj dalej]

środa, 12 stycznia 2011

"Kronika ptaka nakręcacza"

Czy zaginięcie kota, może spowodować, że coś dziwnego wydarzy się w naszym życiu? Otóż tak, może to i dziwne, ale tak jest w powieści (też dziwnej, ale bardzo ciekawej) Harukiego Murakamiego "Kronika Ptaka Nakręcacza".
Głównym bohaterem jest Toru Okada, mąż Kumiko, ciągle zapracowanej kobiety. Toru jest prawnikiem, jednak zrezygnował z uprawiania zawodu i staje się gospodynią domową, z resztą żona także nalegała aby przestał pracować. :-)

Pewnego razu ginie im kot - ulubieniec Kumiko. Od tej pory w życiu Toru Okady zaczynają dziać się różne dziwne rzeczy, począwszy od dziwnych telefonów ze zboczonymi propozycjami - może zboczone to nieadekwatne określenie, lepiej określę je jako... obsceniczne. W życiu Toru pojawiają się także bardzo tajemniczy ludzie: Malta Kano, która jest medium, oraz jej siostra Kreta, a także May Kasahara, która wciąga Toru w perukarski (tak tak) fach, licząc łysych na ulicy, a także dziwny weteran II wojny światowej oraz człowiek bez twarzy, który jest jedynie skorupą.

W poszukiwaniu kota, toru Okada trafia do ogrodu z wyschniętą studnią. Międzyczasie Kumiko odchodzi od męża, a także ginie jej ukochany kot. Od tej pory Toru medytuje w wyschniętej studni, która staje się miejscem łączenia się światów metafizycznego i realnego. Od tej pory książka przypomina jakieś dziwne senne majaki, połączone z nutką realizmu. Bo realność jest w powieści tylko momentami.
Życie Okady zaczyna odtąd przypominać dziwny sen paranoiczny, bo on sam zaczyna prowadzić dwa życia - w prawdziwej rzeczywistości, gdzie jest opuszczonym mężczyzną wiążącym ledwie koniec z końcem oraz w "rzeczywistości spaczonej", dokąd wyprawia się w poszukiwaniu Złej Siły, która, jak twierdzi, odebrała mu żonę.

Człowiek spotyka wielu dziwnych ludzi na swojej życiowej drodze, co powoduje, że dokonuje się w nim swego rodzaju swoista przemiana wewnętrzna.

Czytając powieść, ma się wrażenie, że coś wisi w powietrzu, że coś zaraz wydarzy "magicznego", coś "nieoczekiwanego" - uczucia tak bardzo charakterystycznego, przy czytaniu powieści Murakamiego.
 Przez całą powieść przewija się mrożący i złowieszczy śpiew Ptaka Nakręcacza, który nakręca dzieje ludzkości, sprężynę historii, jednocześnie pogłębia stopień zamętu na świecie, oraz stopień życiowych komplikacji bohaterów książki.
Książki nie da się jednoznacznie określić. Owszem, były momenty kiedy się nudziłam, ale przeważały te bardziej ciekawe, magicznego, ociekające oniryzmem i surrealizmem.
Powiem tak, jeśli ktoś nie lubi pisarstwa Murakamiego, to pozycja może go odstraszyć i zniechęcić ogromem stron, jednak jeśli ktoś lubi "dziwność" u Murakamiego, to powieść zdecydowanie mu się spodoba i będzie ucztą na nadchodzące jesienne dni. :-)
Polecam, z małym minusem, dotyczącym niektórych partii książki, przy których się nudziłam, ale nie było tak źle. ;-)
Bardzo dobra pozycja i nie od parady zapewne określono ją, jako największe osiągnięcie pisarskie Murakamiego!
[recenzja na blogu]