Pokazywanie postów oznaczonych etykietą uczestnik-Agnieszka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą uczestnik-Agnieszka. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 3 października 2011

"1Q84" - Haruki Murakami - Tom 1.

"Czas może się posuwać, przybierając nieregularne kształty. Sam w sobie jest z natury równomierny, ale kiedy zostaje zużyty, zmienia się w coś nieregularnego."
1q84 to kolejne zetknięcie się z tym bardzo popularnym japońskim pisarzem.
Muszę przyznać, że Haruki Murakami znowu mnie uwiódł swoją wyobraźnią, literackim mieszaniem się światów - tego rzeczywistego i tego w wymiarze "question mark".
1q84 czytałam, a właściwie chłonęłam każdą stornicę, za stronicą, na oślep, zachłannie. Ani się obejrzałam, a pierwsza część opowieści o Tengo i Aomame już się skończyła. Drugi tom już jest na półce i czeka tylko na odpowiedni moment, a trzeci będzie pod koniec 2011 roku. Ale do rzeczy.
1q84, to opowieść o dwóch uzupełniających się nawzajem postaciach - mężczyźnie - Tengo i kobiecie - Aomame. Łączy ich jedno - znali się w dzieciństwie, jednak były to relacje bardzo mgliste.
Aomame na co dzień instruktorka sztuk walki, a po godzinach perfekcyjna morderczyni, która zabija mężczyzn, których "trzeba zlikwidować" za nieludzki stosunek do kobiet. Tengo natomiast, to misiowaty nauczyciel matematyki a także początkujący pisarz.
Fabuła jest wielowątkowa. Poznajemy Aomame, kiedy to jedzie "niecodzienną" taksówką na ważne spotkanie i stoi w korku na autostradzie, który powoduje, że kobieta wysiada z taksówki i schodzi schodami przeciwpożarowymi z autostrady, aby nie spóźnić się na owe spotkanie... Zejście z tych schodów powoduje, że zaczynają się nakładać na siebie dwie różne płaszczyzny - wymiar rzeczywisty i świat roku 1q84, jednak "rzeczywistość jest tylko jedna". Aomame początkowo nie zdaje sobie z niczego sprawy.
Tengo natomiast prowadzi kursy przygotowawcze na studia dla młodzieży licealnej a po godzinach pisze powieści, których jeszcze nie wydał w formie papierowej.
Nie zamierzam tu streszczać fabuły, aby nie pozbawić potencjalnego Czytelnika uroku czytania tej dwuwymiarowej powieści, z resztą Murakami świetnie potrafi opowiedzieć jakąś historię, używając swojej "kuszącej wyobraźni", która powoduje, że jest dla mnie przynajmniej, bardzo dobrym powieściopisarzem.
1q84 nawiązuje częściowo do powieści Orwella i jego Roku 1984, jednak sprowadza się to w pierwszym tomie do tego, że został przelotnie wspomniany (a jednocześnie zastąpiony czymś nowym) Big Brother, bohaterowie rozmawiają o powieści Orwella – wyjaśnione zostaje jej główne przesłanie; pojawia się też tajemnicza sekta, która, wedle skąpych informacji dostępnych na jej temat, jest organizacją o strukturze podobnej do orwellowskiej Oceanii. W pierwszym tomie duch Orwella jest dość słaby, jednak w kolejnych, z tego co mi wiadomo, w miarę jak będziemy dowiadywać się więcej o Sakigake i Little People i Liderze, będzie się zapewne umacniał, w co mocno wierzę.
Do wydarzeń zawartych w pierwszym tomie dodana zostaje pewna nutka surrealizmu, tak bardzo charakterystycznego dla powieściopisarstwa Japończyka. Tak, czy inaczej, nie zmienia to faktu, że Murakamiego czyta się jednym tchem. Ciekawa jestem bardzo kolejnych tomów 1q84 i mam nadzieję, że się nie rozaczruję, chociaż muszę przyznać, że tom pierwszy wydaje się być jedynie prologiem, do rozwoju sytuacji w pozostałych tomach. Mam nadzieję, że to niepogodzenie z zakończeniem się pierwszego tomu, trochę się uspokoi po przeczytaniu drugiego i trzeciego tomu. Dowiem się naprawdę więcej o Sakigake, Little People, Powietrznej Poczwarce, czy o Liderze sekty, który ma być zlikwidowany przez Aomame.
Wreszcie dowiem się, z nadzieją, co się stało z Fukaeri, siedemnastoletnią pięknością, małomówną, która zbiegła z Sakigake. No i czy w ogóle Aomame i Tengo się kiedykolwiek po latach spotkają...
Ech, tyle pytań... Ale przyjemność trzeba sobie dawkować, więc drugiego tomu jeszcze nie będę czytała. Teraz czas na coś całkowicie innego... A do świata "dwóch księżyców" powrócę za jakiś czas. :)


"Jestem tu, a jednocześnie mnie nie ma. Jestem jednocześnie w dwóch miejscach. To przeczy teorii Einsteina, ale nie ma rady."

niedziela, 25 września 2011

"Przygoda z Owcą" - Haruki Murakami

"Niektóre rzeczy się zapomina, niektóre znikają, a niektóre umierają. I nie ma w tym prawie nic tragicznego."

"Przygoda z Owcą" to kolejna moja pozycja Murakamiego, którą miałam przyjemność przeczytać. Powieść jest z bardzo wczesnej działaności Murakamiego w sferze pisarskiej i to widać, jednak nie stanowiło to dla mnie problemu w odbiorze, bo książka również spodobała mi się, tak jak wszystkie poprzednie. Chyba połknęłam już na dobre Murakamo-bakcyla i wszędzie znajdę jakieś plusy w książkach Harukiego. ;-) Ale do rzeczy...
Głównym bohaterem jest 30 letni Japończyk, który rozwiódł się z żoną, poznał dziewczynę o wybitnie kuszących i uwodzicielskich uszach (tak, tak!), pracuje w prywatnej firmie i pewnego dnia zjawia się i niego Wielki Boss, który kontroluje wszystkie media i reklamę i każde odnaleźć owcę, ze zdjęcia pewnego katalogu firmy ubezpieczeniowej. Jeśli odmówi, może mieć kłopoty. I tu zaczyna się rozkręcać fabuła, powieść ma nutkę powieści detektywistycznej, i nutkę fantastycznej.
Bohater wraz z nowopoznaną dziewczyną wyrusza w podróż po Japonii, aby znaleźć tą nieszczęsną owcę, której znakiem rozpoznawczym jest gwiazda. To tak w bardzo wielkim skrócie zarys fabuły, którego nie może zastąpić przeczytanie i obcowanie na żywo z lekturą Murakamiego.
Co się stanie z bohaterem? Czy znajdzie owcę? Kim/czym była ta owca? Wreszcie, po co w ogóle miał ją odnaleźć? Tego wszystkiego dowiecie się z książki "Przygoda z Owcą" Haruki Murakami.
I znów po przeczytaniu książki, z resztą jak wszystkich książek Murakamiego ogarnął mnie chwilowo bezwład umysłowy, jeśli to można tak określić... ;-) Dlaczego książka już się skończyła? Dlaczego ta przygoda musiała się skończyć tak a nie inaczej? Wreszcie dlaczego wszystkie książki Murakamiego powodują, że mogę odkryć wiele prawd życiowych, których tak naprawdę na co dzień nie dostrzegam... Jego zmysł obserwacji jest taki... "niepokojący". Jedyny minus tejże książki, to może to, że za długo rozkręca się fabuła, jednak to nic w porównaniu z późniejszymi doznaniami czytelniczymi. ;-) Murakami jak zawsze świetnie wprowadza nas w nieznany, a jednak tak bardzo bliski, świat, z nutką iluzji, magiczności, tajemniczości. To jest to, co najbardziej lubię w Murakamim i "Przygoda z Owcą" po raz kolejny potwierdziła, że czytałabym książki Murakamiego nawet gdyby były zakazane. ;-)
Czy polecam?
No ba!
Pewnie!

"Wielu rzeczy nie wiemy. Tylko wydaje nam się, że mniej więcej wiemy."
[recenzja na blogu]

środa, 12 stycznia 2011

"Kronika ptaka nakręcacza"

Czy zaginięcie kota, może spowodować, że coś dziwnego wydarzy się w naszym życiu? Otóż tak, może to i dziwne, ale tak jest w powieści (też dziwnej, ale bardzo ciekawej) Harukiego Murakamiego "Kronika Ptaka Nakręcacza".
Głównym bohaterem jest Toru Okada, mąż Kumiko, ciągle zapracowanej kobiety. Toru jest prawnikiem, jednak zrezygnował z uprawiania zawodu i staje się gospodynią domową, z resztą żona także nalegała aby przestał pracować. :-)

Pewnego razu ginie im kot - ulubieniec Kumiko. Od tej pory w życiu Toru Okady zaczynają dziać się różne dziwne rzeczy, począwszy od dziwnych telefonów ze zboczonymi propozycjami - może zboczone to nieadekwatne określenie, lepiej określę je jako... obsceniczne. W życiu Toru pojawiają się także bardzo tajemniczy ludzie: Malta Kano, która jest medium, oraz jej siostra Kreta, a także May Kasahara, która wciąga Toru w perukarski (tak tak) fach, licząc łysych na ulicy, a także dziwny weteran II wojny światowej oraz człowiek bez twarzy, który jest jedynie skorupą.

W poszukiwaniu kota, toru Okada trafia do ogrodu z wyschniętą studnią. Międzyczasie Kumiko odchodzi od męża, a także ginie jej ukochany kot. Od tej pory Toru medytuje w wyschniętej studni, która staje się miejscem łączenia się światów metafizycznego i realnego. Od tej pory książka przypomina jakieś dziwne senne majaki, połączone z nutką realizmu. Bo realność jest w powieści tylko momentami.
Życie Okady zaczyna odtąd przypominać dziwny sen paranoiczny, bo on sam zaczyna prowadzić dwa życia - w prawdziwej rzeczywistości, gdzie jest opuszczonym mężczyzną wiążącym ledwie koniec z końcem oraz w "rzeczywistości spaczonej", dokąd wyprawia się w poszukiwaniu Złej Siły, która, jak twierdzi, odebrała mu żonę.

Człowiek spotyka wielu dziwnych ludzi na swojej życiowej drodze, co powoduje, że dokonuje się w nim swego rodzaju swoista przemiana wewnętrzna.

Czytając powieść, ma się wrażenie, że coś wisi w powietrzu, że coś zaraz wydarzy "magicznego", coś "nieoczekiwanego" - uczucia tak bardzo charakterystycznego, przy czytaniu powieści Murakamiego.
 Przez całą powieść przewija się mrożący i złowieszczy śpiew Ptaka Nakręcacza, który nakręca dzieje ludzkości, sprężynę historii, jednocześnie pogłębia stopień zamętu na świecie, oraz stopień życiowych komplikacji bohaterów książki.
Książki nie da się jednoznacznie określić. Owszem, były momenty kiedy się nudziłam, ale przeważały te bardziej ciekawe, magicznego, ociekające oniryzmem i surrealizmem.
Powiem tak, jeśli ktoś nie lubi pisarstwa Murakamiego, to pozycja może go odstraszyć i zniechęcić ogromem stron, jednak jeśli ktoś lubi "dziwność" u Murakamiego, to powieść zdecydowanie mu się spodoba i będzie ucztą na nadchodzące jesienne dni. :-)
Polecam, z małym minusem, dotyczącym niektórych partii książki, przy których się nudziłam, ale nie było tak źle. ;-)
Bardzo dobra pozycja i nie od parady zapewne określono ją, jako największe osiągnięcie pisarskie Murakamiego!
[recenzja na blogu]

wtorek, 11 stycznia 2011

"Norwegian Wood"

Człowiek rozumie drugiego, kiedy przychodzi na to odpowiedni czas, a nie dlatego, że ten drugi chce być rozumiany.
"Norwegian Wood" to moje kolejne zetknięcie się i mam nadzieję, nie ostatnie, ze wspaniałym japońskim pisarzem Harukim Murakamim. Tytuł powieści, nawiązuje to piosenki, modnej w latach 60., w wykonaniu Beatlesów. Książka "Norwegian Wood" zdobyła wielkie uznanie w Japonii, stała się wręcz pozycją kultową i mawia się, że "przeczytał ją każdy w Japonii". :-)
Opowiada o losach młodych ludzi, na tle przemian społecznych w latach 60. tych XX wieku. I tak oto mamy Toru Watanabe, japońskiego, dojrzałego emocjonalnie studenta (dramatu), oraz Naoko i Midori, a także Kizukiego, który popełnił samobójstwo w niewyjaśnionych okolicznościach. To właśnie znajomość Toru z Naoko jest "napiętnowana" samobójczą śmiercią Kizukiego. Owa znajomość, przeradza się w romans, po śmierci Kizukiego, który był chłopakiem Naoko. W pewnym momencie Naoko reaguje na romans z Toru Watanbe depresją i ląduje w sanatorium. Międzyczasie pojawia się Midori, dziewczyna całkowicie odmienna od Naoko, ekscentryczna i pewna siebie - można by stwierdzić. Toru Watanabe po czasie, stwierdza, że obie dziewczyny - zarówno Naoko, jak i Midori są dla niego równie ważne. Obie je kocha i stara się być wobec nich uczciwy. Naoko, nie wytrzymując presji otoczenia i świata, popełnia kolejne samobójstwo i tutaj Watanabe, nie wytrzymując ucieka od... od świata, od rzeczywistości, jednak po czasie wraca, ale do Midori, gdyż Naoko nie żyje.
Jak potoczą się losy dalsze bohaterów? O tym można dowiedzieć się z dalszej części "Norwegian Wood" Haruki Murakami.
Książka, zwłaszcza końcowa część porusza dogłębnie. Opowiada tak naprawdę o życiowych wyborach, o inicjacji w świecie społecznym, w świecie miłości, przyjaźni, o śmierci, końcach i początkach. Książka jest bardzo nostalgiczna, jednocześnie powoduje, że po przeczytaniu jej, chcemy złapać oddech, aby uporządkować sobie pewne rzeczy, powoduje pewne niepogodzenie się z zakończeniem, bo przecież nie tak sobie to wszystko wyobrażaliśmy.
I znów pan Haruki Murakami spowodował pewien niedosyt u mnie, gdyż nie zamierzam poprzestać na "Norwegian Wood". Chcę nadal czegoś więcej i dlatego sięgnę po kolejne pozycje. Ale wracając do powieści, to próżno tu doszukiwać się wątków surrealistycznych w książce, gdyż powieść zaskakuje swoim realizmem, nie jest to powieść "magiczna" tak bardzo charakterystyczna, dla twórczości Murakamiego, jednak pozostawia "to coś" w nas i sprawia, że długo nie możemy o niej zapomnieć i o występujących w niej bohaterach.
Autor daje nam do zrozumienia także, jaką siłę ma pamięć, która pozwala przywołać wspomnienia, o przeszłości o ludziach, którzy odeszli, bardzo często wspomnienia te przywoływane są za pomocą muzyki, której nie brak u Murakamiego.
Czy polecam? O tak. Polecam i to bardzo!
Śmierć nie jest przeciwieństwem życia, a jego częścią.

niedziela, 9 stycznia 2011

"Po Zmierzchu" - Haruki Murakami

"Pamięć to coś naprawdę dziwnego. Szufladki ma wypchane kompletnie nieprzydatnymi, bezsensownymi rzeczami. A człowiek zapomina jedną po drugiej te ważne, naprawdę potrzebne."

Moje pierwsze zderzenie z Murakamim, było właśnie za pomocą książki "Po zmierzchu". Złośliwcy mówią, że to jego najgorsza pozycja, ale jeśli tak ma wyglądać najgorsza książka Murakamiego, to zdecydowanie chcę poznać całą twórczość Haruki Murakami.

"Jeżeli chce się czegoś naprawdę dowiedzieć, trzeba za to zapłacić pewną cenę."

Co do samego Murakamiego, to bardzo popularny współczesny japoński pisarz, który urodził się w Kioto (mam mnóstwo pocztówek z Kioto ;), jak sam o sobie mówi, poczuł chęć pisania na meczu baseballowym w 1978 r., sam nazywa to "objawieniem".
Ale wracając do książki, którą pochłonęłam w jedno popołudnie, gdyż jest niewielka objętościowo, ale sprawia, że surrealistyczne, momentami wręcz magiczne, a zarazem pełne grozy i wyrazu sceny, sprawiły, że nie mogłam zasnąć i długo myślałam nad... zakończeniem książki.
Wśród bohaterów znajdziemy studentkę z dobrej rodziny, chińską prostytutkę i gangstera, studenta grającego na puzonie, byłą zawodniczkę kobiecych zapasów, dziewczynę uciekającą przed zemstą mafii i pracującego nocami tajemniczego informatyka. Wszystkich łączy jedno - nocne zajęcia w Tokio, po którym oprowadza nas Autor za pomocą wydarzeń, które dzieją się w różnych częściach miasta tokijskiego. Odwiedzamy nocne restauracje, love hotel, czyli hotel wynajmujący pokoje na godziny zakochanym parom, dom na przedmieściach, podziemia wieżowca, w których odbywa się próba zespołu jazzowego, bary... Wszystko spowite jest niesamowitym sposobem narracji, z perspektywy kamery. Wszystko to sprawia, że momentami chcemy więcej, autor doskonale buduje napięcie gdzieś w środku czytelnika oraz to że momentami przechodziły mnie ciarki i wytężałam wzrok w tekst, jak sroka w kość. ;-)
Ale nie cały czas wieje grozą i oniryzmem. Są też sceny dowcipne, lżejsze, które pozwalają nam odpocząć od tajemniczych wydarzeń w książce. No i prawie każdej scenie towarzyszy muzyka. Całość sprawia, że chcemy więcej i więcej.
Książka porusza tematy poszukiwania własnej tożsamości, miłości siostrzanej, doskonale oddaje klimat nocnego miasta - Tokio, zapracowanych ludzi, klimat nocnych barów i lovehotów, a także mafijnej przestępczości.
Jedyne co mi nie pasowało, to zakończenie, z którym nie mogę się do teraz pogodzić. Jednak z drugiej strony, zakończenie możemy potraktować bardzo uniwersalnie, tak po swojemu dorobić wydarzenia, dla uspokojenia wnętrza Czytelnika, bo po przeczytaniu coś w nas zostaje zachwianego... Coś w środku;)
I jeszcze raz podkreślam. Jeśli to jest najsłabsza pozycja Murakamiego, to zdecydowanie chcę więcej, tych lepszych. :-)

Polecam na popołudnie, aby troszeczkę zmroziła nas do szpiku kości. ;)

"Są na świecie rzeczy, które da się zrobić tylko samemu i inne, które da się zrobić tylko we dwójkę. Ważne jest, żeby je właściwie połączyć"
[recenzja na blogu]

Moja przygoda z Haruki Murakami...

Witam, mam na imię Agnieszka i jest to moje pierwsze wyzwanie czytelnicze, akurat z Murakamim, którego bardzo lubię za styl i sposób przedstawiania świata.
Prowadzę także książkowego bloga "Moje przeczytane książki"
Moja przygoda z Haruki Murakami zaczęła się od powieści "Po Zmierzchu" w której to od razu się zakochałam i postanowiłam czytać kolejne pozycje Murakamiego. Część z nich zdobyłam na własność i będę nadal zdobywała, gdyż sądzę, że warto mieć jego książki w swoim księgozbiorze, bo są to utwory do których można w każdej chwili wrócić. Chociażby do opowiadań, do których się przymierzam w przyszłości. A póki co, to w ramach wyzwania literackiego zamierzam zrecenzować:
1. Po Zmierzchu
2. Norwegian Wood
3. Na południe od granicy na zachód od Słońca
4. Kronika ptaka nakręcacza
5. Przygoda z Owcą
oczywiście lista będzie uzupełniana, jednak w chwili obecnej posiadam wszystkie wymienione jego ksiązki, ale będę zbiór poszerzać, więc lista będzie uaktualniana.
I na koniec mój malutki "murakamo-zbiór" :)