Pokazywanie postów oznaczonych etykietą uczestnik-patrycjaantonina. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą uczestnik-patrycjaantonina. Pokaż wszystkie posty

środa, 28 września 2011

"Ślepa wierzba i śpiąca kobieta"


Przez pierwsze sto pięćdziesiąt stron zastanawiałam się jaki mają związek te opowiadania ze sobą. Głęboko szukałam jakiejś puenty, która gdzieś się zgubiła między tymi krótkimi formami... Odkładałam książkę i potem znowu do niej wracałam, by znowu głęboko szukać. Tak długo, że zmęczyłam się tym polowaniem za sensem. Nie żeby go nie było, ale spodziewałam się, że jakieś głębsze powiązanie powinno być. Czytanie tego zbioru opowiadań zaczęło być irytujące. Kiedy przestało? W momencie, gdy tylko przestałam szukać puenty wróciła przyjemność czytania.

Bardzo przyjemnie mi się czytało ten zbiór opowiadań. I to tyle. Bez szału.
ciąg dalszy...

czwartek, 2 czerwca 2011

Po zmierzchu


Moje pierwsze spotkanie z tym autorem było dzikie. Dobrałam, jak na to pierwsze spotkanie... chyba złą pozycję. Nie dostrzegłam czegoś ważnego, co próbuje stworzyć nam Murakami - swego rodzaju, dziwną magię. Dostrzegam pewne powtarzające się motywy: skrzywdzonej kobiety, zduszonej świadomości, podświadomości i ... określania konkretnej piosenki "lecącej" w danej scenie. Poszłam krok do przodu. Starałam się sprawdzać owe pozycje, (bardzo czasochłonne) muzyka pasująca zazwyczaj na miejsca i nastroju, więc możemy sobie je wyobrazić, a sprawdzanie każdej piosenki - "wybija z klimatu", wyciąga nas na chwilę z książkowej aury, do aury YouTube.

"Po zmierzchu" to książka o nocy, śnie, spaniu i niespaniu. Te cztery elementy to bardzo mocno zarysowane tło, na którym poznajemy dwie siostry: Eri i Mari. Ta pierwsza, to czysta gwiazda, piękna modelka, która sobą interesuje wszystkich. Druga to ... ta gorsza siostra, będąca zawsze w cieniu, mającą zostać tą "mądrą". Śledzimy ich losy i tak spotykamy wielu innych bohaterów, wiele innych miejsc, pokrytych ciemnością, wszelak rozumianą. Murakami wciągnął nas w ten mrok, jako punkt widzenia - my, czytelnicy jesteśmy punktem widzenia, siedzimy za kamerą i oglądamy miasto pogrążone we śnie.

Noc. Jedna noc. Mnóstwo ludzi, którzy tej nocy nie śpią. Czekają na poranek. Czekają na światło, na słońce, na ruch, na to wszystko co łączy się z dniem. Tacy ludzie są bohaterami tej książki, to ludzie, u których noc jest powracającą ciemnością, cieniem, który zawsze ich goni. Napakowany wspomnieniami, które są tylko naszym paliwem, motywacją by dalej przed tą nocą uciekać.

"Po zmierzchu" to książka o ciemnościach będących w człowieku. Mroku, który nie pozwala się zbliżyć do nas, pozostawia nas samych z nicością. Zachwyciła mnie ujęciem nieprzespanej nocy, jako czegoś głębszego dotyczącego każdego z nas. Ujęła mnie szczególnie, bo ujmuje w sposób prosty i wyczerpujący to, co czuje się, gdy noc jest tylko czekaniem na poranek, a zmierzch końcem nadziei. Dla mnie ma w sobie to, co zawsze próbowałam powiedzieć - gdy próbowałam przedstawić, pokazać, uzmysłowić, jak bezsenność, ciemność, noc jest tym, co człowieka wykańcza, a jednocześnie jest najbardziej optymalnym środowiskiem bytu.

/na blogu pod linkiem: tym

5/5
najlepsza książka jaką przeczytałam w tym roku.

wtorek, 12 kwietnia 2011

"Kronika Ptaka Nakręcacza"



Wyzwanie “Haruki Murakami” nie tylko daje mi możliwość spędzenia roku z szanowanym powszechnie autorem, ale I pozwala na moje pierwsze spotkanie z literaturą japońską. Właściwie nigdy nie interesował mnie orient. Jeśli już miałabym gdzieś w tamte strony jechać to raczej do Indii, niż do Japonii, mimo powszechnego, niezaprzeczalnego faktu, że Japonia ma ciekawą historię i kulturę. Ponoć Murakami fascynuje się zachodem. Dziwny paradoks, zawsze interesuje nas bardziej to, co nie jest nasze.

"Kronika ptaka nakręcacza" to przedziwna książka podzielona na trzy poszczególne księgi, pomiędzy którymi nie ma za dużej różnicy czasowej. O czym jest? Kiedy czytałam ją w pracy i ludzie pytali o to, zazwyczaj odpowiadałam, że ciężko jest powiedzieć, dopóki jej nie skończę. Teraz, kiedy już to się stało, dalej ciężko jest mówi o akcji w tej książce. Leży, gdzieś ona na granicy snu, jawy, rzeczywistości i absurdu. Nie takiego absurdu, jak u Rankina, lecz jednak ciężko jest znaleźć na to inne słowo. Głównym bohaterem jest Toru Okada i nigdy przez nikogo nie widziany ptak nakręcacz. Pierwszy z nich, dopiero co rzucił pracę w kancelarii prawniczej i plany studiowania prawa. Jego żona popiera jego decyzję, pracuje w redakcji i zarabia wystarczająco na ich dwóch. Toru całymi dniami zajmuje się domem, książkami, spacerami. Drugi wydaje tylko dźwięki, przypominające nakręcanie sprężyny. W pewnym momencie, gdzieś między tymi bohaterami zaciera się granica i stają się jednym głównym bohaterem. [czytaj dalej]

piątek, 14 stycznia 2011

Czas na rozplanowanie....

To trochę ryzykowne dołączać się do wyzwania o autorze, którego się nie czytało. Zawsze planowałam, zawsze gdzieś tam trzymałam jego książkę w ręce i zawsze coś było na "nie". Prawda jest taka, że boję się literatury japońskiej. Mało miałam z nią do czynienia, ale po prostu się obawiałam, że ja nie podołam, albo ona nie podoła mi. Znowuż zawsze mam problem, by wracać to autora, który nie jest moim ulubionym. Przyłączenie się to taka walka z moim czytelniczymi słabościami. Więc zaczynam z grubej rury i takie mam plany na to wyzwanie:

Zacznę napewno od "Kroniki ptaka nakręcacza"
"Kafka nad morzem"
"Przygoda z owcą"
"Norwegian Wood"
"Ślepa wierzba i śpiąca kobieta"

Jeśli gdzieś wygrzebie, zaoszczędzę pieniążki to jeszcze "Tańcz, tańcz, tańcz" - u mnie w mieście pozycja niedostępna, może uda mi się kupić przed końcem wyzwania.